Walidacja modeli w Pythonie

Ten rozdział skupia się na podstawach walidacji modeli. Zaczniemy od podziału danych na zbiory treningowy, walidacyjny i testowy, a następnie omówimy kompromis między obciążeniem a wariancją. W ten sposób zbudujemy fundament pod techniki walidacji K-Fold i Leave-One-Out, które ćwiczymy w rozdziale trzecim.

Zbiory testowe to dobry punkt wyjścia do walidacji modeli, ale opieranie się na jednym podziale na zbiór treningowy i testowy często nie wystarczy. Walidacja krzyżowa jest uważana za złoty standard oceny wydajności modelu i niemal zawsze stosuje się ją przy strojeniu hiperparametrów. Ten rozdział koncentruje się na przeprowadzaniu walidacji krzyżowej.

Pierwsze trzy rozdziały dotyczyły technik walidacji modeli. W rozdziale czwartym stosujemy te techniki – w szczególności walidację krzyżową – ucząc się jednocześnie strojenia hiperparametrów. Walidacja modeli umożliwia bowiem skuteczne strojenie i pomaga wybrać najlepszy model spośród wszystkich kandydatów.