Złotowłosa

"Złotowłosa" to thriller psychologiczny.

Bardzo mocno jest w tej książce zaznaczony wątek psychologiczny, wręcz wybija się na pierwszy plan. Mój apetyt czytelniczy został zaspokojony. To było tak dobre, choć jest to historia z brutalną fabułą.

.

Urszula, w dniu zaręczyn, zostaje porwana.

Budzi się zdezorientowana i poturbowana w zamkniętej piwnicy, a ostatnim jej wspomnieniem jest niedźwiedź. Na domiar złego, zaczyna słyszeć w głowie znajomy głos. Urszula nie rozumie co się dzieje. Niedźwiedź, głos zmarłej kobiety i zimna, brudna piwnica. Brzmi jak koszmar. Ale ten dopiero się zaczyna.

.

Wojciech Chmielarz napisał rasowy thriller psychologiczny, z naciskiem na psychologiczny.

To było mocne, to było jakieś, z charakterem. Autor nie oszczędza bohaterów, notabene świetnie wykreowanych. Jak wspomniałam, w dużej mierze ta historia składa się z wątków psychologicznych. W książce dominuje wątek kary za winy, ponoszenia konsekwencji swoich zachowań, podejmowanych decyzji. Przeplata się ten wątek z takimi zagadnieniami jak nękanie, dręczenie, hejt. Bardzo ważny temat, który boleśnie wybrzmiał w tej powieści. "Złotowłosa " pokazuje obraz kształtowania zachowań młodego człowieka, który wynika z doświadczeń nabytych w rodzinnym domu. Trochę jak domino, wystarczy przewrócić jeden klocek, by ruszyć lawinę. Książka ma mocny i dosadny przekaz, trzyma w napięciu, gra emocjami.

.

W każdym człowieku są dwa wilki, dobry i zły, od ciebie zależy, którego karmisz.

Czytajcie, bo to świetna lektura.

Autor bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Lubię thrillery z naciskiem na aspekt psychologiczny natury człowieka, a tego mamy tu sporo. Fragmenty rozmów Uli z głosem w głowie to jedne z moich ulubionych. To obraz tego jak umysł broni się resztkami sił w warunkach ekstremalnych. Wygłodniała, wyziębiona i osłabiona Urszula może liczyć jedynie na siebie... Tylko czy sobie w takim stanie może ufać?

"Złotowłosa" to również powieść o traumach z dzieciństwa, które nieprzepracowane mogą wpływać na zachowanie dziecka w późniejszych latach. Stres i lęk wyniesiony z domu szuka ujścia, a co za tym idzie: łatwego celu. Uruchamia to lawinę nieprzyjemnych sytuacji, których koniec może być tragiczny...

„Złotowłosa”, mocny psychologiczny thriller, pozycja zgoła odmienna od tych, do których autor zdążył nas przyzwyczaić. I zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdemu miłośnikowi twórczości Chmielarza taka zmiana będzie odpowiadać, ale pozwólcie, że potraktuję tę powieść jak indywidualny byt, nieporównywalny z pozycjami, które dotychczas ujrzały światło dzienne.

Urszula, opiekunka w hospicjum, wieczorną porą wychodzi pobiegać. Nie wraca do domu. Budzi się za to zdezorientowana i obolała w ciemnej piwnicy, z abstrakcyjnym przeświadczeniem, że została zaatakowana przez niedźwiedzia. Równocześnie współpracownicy i bliscy dziewczyny, mimo jej długiej nieobecności, nie zgłaszają zaginięcia. Z jakiego powodu milczą?

Im dalej w las, tym ciemniej. W trakcie trwania śledztwa na jaw wychodzą zatajone tajemnice, toksyczne relacje i wyrzuty sumienia z powodu zadanych ran.

A to jedynie początek tej współczesnej, mrocznej baśni…

Mocna to pozycja. Rzekłabym nawet, że bardzo. Momentami dojmująca, sprawiająca, że czytelnik może poczuć, że już wystarczy, że to za dużo. Watro wtedy odłożyć na moment książkę, by po chwili powrócić do niej ponownie. Bowiem to kawał naprawdę solidnego thrillera o skomplikowanej, emocjonalnie angażującej fabule.

Po skończonej lekturze napisałam o „Złotowłosej”:

„Gdy wszyscy milczą, sumienie krzyczy... Oto wirtuozeria gatunkowa! Chmielarz powraca z mistrzowskim thrillerem psychologicznym o winie, pamięci i mrocznych, obezwładniających tajemnicach, które wrastają w człowieka jak drzazgi – bolesne, niewidoczne i trudne do usunięcia. Czytałam na bezdechu”.

Teraz, kiedy po wielu tygodniach zdążyłam się ze „Złotowłosą” oswoić, w jakiś sposób wewnętrznie pogodzić, jeszcze mocniej doceniam tę powieść i drogę, jaką przeszedł autor powołując tę historię do życia.

Oto dorosła, mroczna wersja angielskiej baśni „Złotowłosa i trzy niedźwiadki”, wiwisekcja kruchej ludzkiej psychiki, skomplikowanych relacji rodzinnych i nieprzepracowanych traum.

Dosadny thriller psychologiczny dla fanów gatunku.

Polecam!

Na każdą nową powieść Wojciecha Chmielarza @wojciechchmielarz czekam z niecierpliwością i zaciekawieniem. I z każdą kolejną lekturą wmawiam sobie, że ów autor następnym razem już mnie nie zaskoczy. A potem pojawia się „Złotowłosa” z oferty Wydawnictwa Marginesy i znów nie mogę uwierzyć, że można utkać tak wspaniałą narrację z wydawać by się mogło prostych, tak bliskich Nam, życiowych historii.

Nawiązanie do znanej baśni o Złotowłosej i trzech misiach nie kończy się tu na tytule. Urszula, główna bohaterka tej historii, przypomina współczesną wersję złotowłosej dziewczynki. Widzimy ją jako wolontariuszkę w hospicjum, kobietę z powołaniem, która z oddaniem towarzyszy umierającym. Chmielarz jednak szybko poddaje ten wizerunek próbie. Gdy kobieta wbrew swej woli trafia do tajemniczego domku w lesie, historia zaczyna się zagęszczać, a pozory powoli się kruszą. Zamiast trzech misiów jest jeden, za to wyjątkowo niebezpieczny, a pozostali mieszkańcy leśnego domku dopełniają ponurego obrazu. W tym „baśniowym” układzie role są odwrócone: dobroć przestaje być oczywista, a granica między ofiarą a oprawcą staje się niepokojąco cienka.

„Złotowłosa” to powieść niejednoznaczna. Z jednej strony dostajemy thriller psychologiczny, pełen napięcia i zwrotów akcji, z drugiej dramat społeczny o samotności, potrzebie akceptacji i destrukcyjnej sile miłości. Dom w lesie staje się tu nie tylko miejscem akcji, ale symbolicznym więzieniem, w którym bohaterowie konfrontują się z własnymi lękami.

To, co najbardziej urzeka w prozie Chmielarza, to jego zdolność do łączenia mroku z realizmem. Nie potrzebuje potworów ani nadnaturalnych zjawisk, by przestraszyć. Wystarczy mu człowiek. Jego bohaterowie są często złamani przez życie, uwikłani w toksyczne relacje i decyzje, które prowadzą ich w coraz ciemniejsze rejony życia.

Polecam, bo „Złotowłosa” to nie tylko świetny thriller, lecz także metaforyczna opowieść o tym, jak cienka bywa granica między altruizmem a egoizmem. I jeszcze o tym, że demony przeszłości kiedyś w końcu Nas dopadną.

Wojciech Chmielarz po raz kolejny udowadnia, że potrafi zbudować historię, która wciąga nie tylko fabułą, ale i psychologiczną głębią. „Złotowłosa” to thriller, który zaczyna się jak klasyczne zniknięcie kobiety, a kończy się jak gorzki rachunek sumienia – zarówno bohaterów, jak i czytelnika.

Dzień, który miał być początkiem nowego życia Urszuli, zamienia się w koszmar. Zamiast zaręczyn – kłótnia. Zamiast pierścionka – zimna piwnica, ból i strach. Chmielarz prowadzi nas przez jej koszmar , umiejętnie dozując napięcie i niepewność. Urszula to młoda kobieta pracująca w hospicjum, jednak szybko okazuje się postacią złożoną, pełną sprzeczności i sekretów.

Autor w mistrzowski sposób łączy wątki kryminalne z dramatem psychologicznym. Zaginięcie Urszuli to tylko punkt wyjścia – prawdziwe napięcie rodzi się w odkrywaniu tego, co bohaterowie próbują ukryć przed sobą i światem.

„Złotowłosa” to thriller, który trzyma w napięciu do samego końca. Chmielarz pokazuje, że zło nie zawsze ma twarz potwora – czasem to cicha zgoda na kłamstwo, milczenie, które trwa latami, lub strach przed prawdą.

Uwielbiam książki tego autora, a „Złotowłosą” przeczytałam praktycznie w jeden dzień. Polecam.

Przed rozpoczęciem lektury „Złotowłosej” Wojciecha Chmielarza warto zwrócić uwagę na to, że bazą do powieści jest baśń o złotowłosej i trzech niedźwiadkach - autor doskonale się w nią wpisuje, nie tylko samym morałem, ale i klimatem, a nawet postaciami. Złotowłosa to blond piękność o twardym charakterze, który trudno złamać, nawet gdy zamknie się ją w ciasnym, zimnym pomieszczeniu… Bo tak właśnie historia się zaczyna, Ula budzi się uwięziona, a ostatnie co ma w pamięci, to… niedźwiedź. Ale kiedy orientuje się, że głos, który słyszy, to jej własny wytwór wyobraźni, niedźwiedź przestaje być taki zaskakujący, prawda? Gatunkowo jest to thriller psychologiczny, który mimo że pisany w trzeciej osobie, brzmi tak, jakby pisany był w pierwszej - dokładnie przyglądamy się Uli, obserwujemy jej zachowanie, jej próby tego, by po prostu przetrwać. I tak wędrujemy po jej pamięci, doświadczając sytuacji, które stworzyły ją takim człowiekiem, jakim jest teraz, ucząc się o niej coraz więcej. To ona stoi w centrum, wokół niej jest tylko kilka postaci, a zaledwie dwie to te, które oddaje nam narrator - pozostałe to tylko jej relacje, jej wspomnienia. Jednak każda z nich jest wielowymiarowa, każda tak głęboko ludzka, że czasami aż trudno to przyznać przed samym sobą - przede wszystkim kiedy w grę wchodzi egoizm. Bo to właśnie tematy, jakie tą opowieścią autor porusza, są najważniejsze, a ich połączenie naprawdę zaskakuje. Sama fabuła dostosuje się do zasad, jakimi rządzą się baśnie - czasami więc bohater postępuje głupio, czasami coś lekko odbija się od realności, ale to niespecjalnie boli - bo ważne jest to, co opowieść sobą niesie. Do tego sama historia mimo bardzo statycznego punktu wyjścia, z czasami nabiera dynamicznych cech i zaskakujących twistów, a doskonały, swobodny styl sprawiają, że książkę czyta się naprawdę dobrze. Podoba mi się taka interpretacja baśni o złotowłosej!

Jest to opowieść o poczuciu straty, tak silnym, że zmieniającym się w nienawiść i szaleństwo oraz o poczuciu winy przekreślającym szansę na szczęśliwe życie.

Historia Uli jest smutna i rozdzierająca. Dziewczyna jest dobrą osobą, wolontariuszką w domu opieki, całym sercem poświęcającą się innym. Jedną z jej ulubionych podopiecznych jest Malwina. Niestety, staruszka umiera w wyjątkowym dniu - wtedy, kiedy Tadek postanawia oświadczyć się dziewczynie. On zaplanował idealny wieczór, każdy szczegół przyjęcia niespodzianki i nie może zrozumieć, że zamiast radości, Ula czuje raczej przygnębienie, a w efekcie wybiega z domu do parku… i znika bez śladu.

Ulę lubią przyszli teściowie, szanują lekarze w hospicjum, a pacjenci uwielbiają. Narzeczony wręcz złości się na nią, że stara się być taka doskonała. Dlaczego więc ktoś chce ja skrzywdzić? Przecież dobrych ludzi nie spotykają takie okropieństwa. Czy to tragiczna pomyłka, czyjś błąd czy może jednak dziewczyna ma powody, by kogoś się bać? A może to losowa sprawa, zbrodnia bez motywu? Hmm, a może to ten narzeczony, bo wiadomo, że statystycznie sprawcą okazuje się ktoś bliski?

Autor zastanawia się czy poczucie winy i gryzące sumienie mogą prowadzić do negatywnych konsekwencji psychicznych? Jak wypieranie się błędów i brak przebaczenia sobie wpływają na rozwój osobisty i relacje z innymi? Jak traumy i świadomość życiowych błędów rzutują na nasze losy?

Trudno oderwać się od historii Uli, bo gdy już pomyślałam, że wszystko jasne… wypłynęły fakty, które wymusiły przewartościowanie ustaleń. Nie jest to tempo rasowego kryminału, ale idealnie buduje atmosferę, napięcie, skupia się na wewnętrznych przeżyciach postaci.

Jest to thriller psychologiczny o zaginionej dziewczynie, ale w głębszej warstwie podejmuje problem zemsty, szaleństwa, zagubienia, a przede wszystkich konsekwencji wszystkich podjętych decyzji. Autor kolejny raz uświadamia nam, że wpływ na to jacy jesteśmy i jakimi się stajemy ma wiele czynników - relacje z rodzicami, towarzystwo, presja otoczenia…

Chmielarz już od lat piastuje pozycje w ścisłym topie najważniejszych polskich autorów thrillerów psychologicznych, który znakomicie buduje napięcie, a fabułę oplata głęboką analizę psychologiczną. Właśnie z takich składników powstała powieść „Złotowłosa”, która jest niezwykle emocjonalna, mroczna i niezwykle prawdziwa.

Urszula wychodzi rozbiegać ciężki dzień, a po „chwili” budzi się w piwnicy zupełnie zdezorientowana i poobijana. Jej pamięć szwankuje, a w zasadzie nie działa, bo bohaterka nie pamięta, kto stoi za jej aktualną sytuacją. Gdyby tego było mało, słyszy głos i to nie byle jaki, bo głoś zmarłej Malwiny.

W zasadzie tutaj na dobre zaczyna się gra między Chmielarzem a mną, bo autor nie daje prostych odpowiedzi, miesza halucynacje z rzeczywistością, wplata w to wszystko traumę i dość trudną sytuację z teraźniejszości. Zagłębiałam się w tę historię z ciekawością i bez opamiętania, ponieważ ta powieść ma w sobie znacznie więcej niż może się wydawać, porwanie to tylko „pretekst” ta historia opowiada o rozpadzie tożsamości i o tym, jak bardzo możemy tkwić w błędzie, gdy wydaje nam się, że znamy swoich bliskich.

Najmocniejszym punktem powieści jest w moim odczuciu ewolucja postaci Urszuli, która z ofiary z każdym kolejnym rozdziałem staje się bardziej złożona, pełna sprzeczności, a jej historia nie do końca jest taka jak mogłoby się wydawać i to właśnie ta emocjonalna ambiwalencja zrobiła na mnie największe wrażenia.

Chmielarzowi udało się budować napięcie stopniowo i stale, sprawiając przy tym, że moje postrzeganie całości nieustannie się zmieniało. Ukazane w powieści takiej dynamiki ludzkiego strachu było niemal namacalne i przyznaje, że i mi się udzieliło. Ciężar emocjonalny jaki niesie ta powieść, jest olbrzymi, bo całe znikniecie Urszuli to tylko pretekst do życiowego rachunku sumienia i rozliczenia przeszłości. Z pozoru jest to książka o porwaniu, jednak dla mnie jest to bardziej historia o ucieczce…

WOW! Złotowłosa to Chmielarz w najlepszym wydaniu – mroczny, nieprzewidywalny i totalnie wciągający! Myślałam, że wiem, dokąd to zmierza, a potem… bum, wszystko się odwróciło. Uwielbiam, jak autor buduje napięcie i jak świetnie pisze o kobietach – silnych, ale poranionych. Przeczytałam w dwa wieczory i jeszcze długo o niej myślałam. Idealna lektura na długie jesienne wieczory (z kocem i herbatą obowiązkowo!).

„Złotowłosa” Wojciecha Chmielarza to thriller psychologiczny, który od pierwszych stron wciąga w gęstą, duszną atmosferę tajemnicy, bólu i ludzkich emocji, od których nie sposób się uwolnić. To jedna z tych książek, które nie pozwalają o sobie zapomnieć — im dalej zagłębiamy się w fabułę, tym bardziej czujemy, że nic tu nie jest takie, jak się wydaje.

Główna bohaterka, Urszula, to kobieta o wielkim sercu – opiekunka w hospicjum, oddana swojej pracy i ludziom, którym towarzyszy w ostatnich chwilach życia. A jednak, mimo całej swojej dobroci, pewnego dnia sama staje się ofiarą. Wychodzi pobiegać, by ochłonąć po nieudanych zaręczynach… i już nie wraca. Budzi się w ciemnej piwnicy, poturbowana, zdezorientowana, otoczona mrokiem i niepewnością. Nie wie, gdzie jest, ani kto ją porwał. W dodatku słyszy głos Malwiny — kobiety, która przecież nie żyje.

Z pozoru prosta historia zaginięcia szybko przeradza się w emocjonalną i niepokojącą opowieść o winie, tajemnicach i cienkiej granicy między miłością a uzależnieniem od drugiej osoby. W miarę rozwoju akcji Chmielarz odsłania kolejne warstwy życia Urszuli – toksyczny związek, przemilczane błędy, lęki i traumy, które doprowadziły ją do tego punktu.

Autor po raz kolejny pokazuje, że jest mistrzem w tworzeniu realistycznych, psychologicznie pogłębionych postaci. Urszula nie jest idealna – popełnia błędy, bywa bezradna, ale też niesamowicie silna w swojej walce o przetrwanie. To bohaterka z krwi i kości, w której wielu czytelników może odnaleźć cząstkę siebie.

Styl Chmielarza, jak zawsze, jest precyzyjny, sugestywny i pełen napięcia. Autor nie potrzebuje krwawych scen, by zbudować poczucie zagrożenia – wystarczy kilka zdań, by czytelnik poczuł dreszcz na plecach. Jednocześnie potrafi wpleść w fabułę refleksję o ludzkiej naturze, poczuciu winy i potrzebie odkupienia, dzięki czemu „Złotowłosa” nie jest tylko thrillerem, ale też głęboko emocjonalną historią o tym, jak trudno czasem pogodzić się z własną przeszłością.

To książka, która przypadnie do gustu nie tylko fanom mrocznych opowieści, ale też czytelnikom, którzy cenią historie o ludzkich słabościach i sile ducha. Dla miłośników psychologicznych thrillerów – pozycja obowiązkowa.

„Złotowłosa” to opowieść o zniknięciu, które staje się pretekstem do odkrycia prawdy o sobie, o błędach, za które płacimy najwyższą cenę, i o tym, że nawet w mroku można odnaleźć światło.

Autor znowu pokazuje, że świetnie zna się na budowaniu klimatu. Nie ma tu miejsca na dłużyzny, każde wydarzenie prowadzi do kolejnego i ani przez chwilę nie ma się ochoty odłożyć książki. To, co najbardziej mnie ujęło, to psychologia postaci – każdy ma coś do ukrycia, każdy nosi ze sobą cień przeszłości. Ta historia jest intensywna, ale jednocześnie daje sporo do myślenia. Po skończeniu lektury miałam poczucie, że uczestniczyłam w czymś więcej niż tylko fikcyjnej opowieści.

Uwielbiam Chmielarza za to, że w każdym thrillerze idzie krok dalej. Złotowłosa to nie tylko historia o zniknięciu dziewczyny. To kawał dobrej psychologii i świetnie rozpisane śledztwo, w którym nic nie jest takie, jak się wydaje. Bohaterowie są pełnokrwiści, a zakończenie naprawdę zaskakuje. Dla mnie – top wśród tegorocznych premier. Czytajcie, jestem pewna, że też Was zachwyci!